| تبليغات | X |
|
|
|
...
|
من از شهر بی قانونم خسته شده ام. انقدر در این شهر هرج و مرج شده که قابل ترمیم بازسازی نیست. من دیگر بی قانون نیستم.قانون شکن هم نیستم. یک آدم معمولیم.یک آدم عام.از این به بعد من ننه قمرهستم.
+ نوشته شده در چهارشنبه بیست و هفتم دی 1385ساعت 22:30 توسط مریم کاظمی
امیدی نیست. ما مردیم. و در این بی سرانجامی فسیل پلک هامان بر نگاه یک دریچه در دل دیوار می ماسد. تقارن های نامانوس فرسایش، درنگی را برای چیدن تک میوه ای از باغ می دزدد. و ما در انحطاط لحظه ها درگیر آتش بازی خورشید با ماهیم. و فکر چیدن گل از دل پاییز فرداییم. و تا بر لحظه ی فردای خود این گونه بی قیدیم، به خود می آیم و فریاد من در چنگ های باد می پیچد: که ای انسان درگیر تعصب های بی مفهوم،
بر رهایی از نگاه شب امیدی نیست.
+ نوشته شده در پنجشنبه بیست و یکم دی 1385ساعت 17:10 توسط مریم کاظمی |
استدلال کردن به همین راحتیست حتی در مورد یک آدم زنده : یک نفر میگوید انگار تمام عمرش در سیاهچال بوده است. دیگری تصدیق می کند. یک نفر دیگر میگوید انگار تا به حال نور را ندیده است یک نفر دیگر تایید میکند و باز هم یک نفر دیگر می گوید انگار مشکل روانی پیدا کرده است و باز هم بقیه تایید میکنندش. به این ترتیب است که من یک بیما ر روانی میشوم. به همین سادگی.
+ نوشته شده در چهارشنبه بیستم دی 1385ساعت 21:40 توسط مریم کاظمی |
من میگردم. تو میگردی. آسمان میگردد. دنیا میگردد . خدا میگردد و حس پوچی هم دارد به دنبالمان می گردد. معلوم نیست آخر کدام به کدام میرسیم؟!!
+ نوشته شده در سه شنبه نوزدهم دی 1385ساعت 17:40 توسط مریم کاظمی |
فقط قصد جدایی تن برگ را، از دست های زخمی درختان ندارد. من گاهی فکر میکنم، که فرزند نگاه آسمان و لکه ی ننگی بر دامن مادرم خاکم. و شاید دلیلی خوب باشد برای اقرار به ناپاکیم. و من اوقات تلخم را، از خواب سرشار میکنم. و گاهی سخت مشتاقم، که در یک روز سرد بی صدای بی خورشید، جانم را میان افسانه ی خاک، به پادشاه زندگی تسلیم کنم. و یا جنازه ای شوم، بر دامن ننگ آلوده ی مادرم خاک. گاهی فکرم میان قصه ها جا می ماند. و تصور میکنم میشود خاک باشم و پاک. تا در دامنم گل ها به تعالی برسند. گاهی فراموش میکنم که من مردابم. مردابی یخ زده، که هیچ گلی قدم نمی گذارد بر خاک چشم هایم. من فکر میکنم، نگاهم آن قدر سخت شده باشد، که نتوانم جای پای کلوخ ها را، از لطافت پینه بسته اش پاک کنم. گاهی غرق میشود ذهنم در این سوال، که چرا هیچ گیاهی به جز نی حصار نمیکند حرف هایم را؟!! چرا نیلوفران سالهاست فراموش کرده اند می توانند در دست هایم لانه بسازند. من فرزند خاکم و آسمان. فرزندی ناقص، دیروز شعرهایم را کلاغی شنید. و جار زد کلامم را در صدای باد. نیلوفرانی معصوم با ذهنی سرشار از لطافت، به دیدنم آمدند ، تا زهر زندگی را در قلبم بریزند. تا ننگ زنده بودن را یادم دهند. امروز، آخرین نیلوفر هم مرد. و من حسرتش را با جنازه اش در دلم غرق کردم.
که با انحراف آغاز شده ام،
و از تعالی سالهاست دور افتاده ام.
+ نوشته شده در پنجشنبه چهاردهم دی 1385ساعت 15:49 توسط مریم کاظمی |
سلام ای رهگذر.چه قدر نگاهت آشناست.نکند تو هم فرزند آدمی؟نکند تو هم از بهشت کوچ کرده باشی؟ای رهگذر تا به حال چند بار خدا گونه هایت را بوسیده؟از مادرمان حوا خبر نداری؟می آیی با هم به بهشت برگردیم؟ای رهگذر چرا می ترسی؟های با توام .من دیوانه نیستم.چرا فرار میکنی؟
+ نوشته شده در سه شنبه دوازدهم دی 1385ساعت 11:18 توسط مریم کاظمی |
آرسام عزیز را به اعتراف دعوت کرده بودم ولی چون بلاگ ایشون یک کارزار اجتماعی است به پیشنهاد من ترجیح دادند که اعترافاتشون رو در بلاگ خودم بنویسم.(با ذکر این نکته که ما در حال حاضر با هم قهریم و احتمالا آشتی هم نخواهیم کرد اینها هم از زبان خودشان است.)
آرسام:
+ نوشته شده در شنبه نهم دی 1385ساعت 23:42 توسط مریم کاظمی |
بدون هیچ تردیدی، من از فریاد سرشارم. ولی انگار ناچارم. به خاموشی. به مردن در فراموشی. همان مهتاب بیمارم، و از دلسوزی ابر سیاه تلخ، بیزارم. خدایی نیست. صدای آشنایی نیست. شبیه صورتک غمگین و گریانم. به فکر مرگ در طغیان و عصیانم. ولی در انتهای راه، به فکر تکه ای نانم. و از عدل و خدا دورم. اگرچه،
من زاده ی طغیان و عصیانم.
میان قصه های مرده پنهانم.
که پشت ابر پنهانم.
+ نوشته شده در پنجشنبه هفتم دی 1385ساعت 22:34 توسط مریم کاظمی |
نمیدانم چطور شد که من هم درگیر بازی یلدابازان شب یلدایی شدم،که هفت روز از مردنش میگذرد. به هر حال از دوست خوبم ثریای عزیز تشکر میکنم که من را دعوت کرد به این بازی. و حالا اعتراف های من: 1-با عرض معذرت ،هیچ از یلدا بازی خوشم نمی آید. 2-معتقدم کارهایی که در دقایق آخر انجام میشوند نتیجهی درخشانتری دارند و این عقیده بیشتر اوقات سربلندم میکند. 3-یکی از آرزوهایم این است که فقط یک روز از عمرم گدا باشم. 4-بیشتر حرفهایم شعار است و میتوانم با مهارت تمام دروغ بگویم. 5-از تنبلی خوشم می آید و میتوانم 24 ساعت بی وقفه بخوابم ولی هیچ وقت فرصت خوابیدن پیدا نمیکنم حتی به اندازه ی یک آدم طبیعی. 6- هیچ وقت نمیتوانم مثل یک آدم معمولی رفتار کنم و همه ی کارهایم خلاف آدمیزاد است. 7 –از مردن واقعا خوشم می آید. 8-هرچه قدر هم سعی میکنم نمیتوانم مختصر بنویسم. بر طبق اعتراف هشتمم این اعترافات که باید 5 تا میبود ،شد 8تا.امیدوارم ببخشید. وحالا من باید 5 نفر را به یلدا بازی دعوت کنم و فکر میکنم با این اوضاع این یلدابازی تا یلدای سال بعد هم ادامه داشته باشد.به هرحال: میدانم دوست خوبم آرسام خیلی مشغول است اما امیدوارم دعوتم را بپذیرد و در بازی یلدابازان شرکت کند.
+ نوشته شده در چهارشنبه ششم دی 1385ساعت 22:31 توسط مریم کاظمی |
چه قدر سخت است که منتظر فردای طولانی ترین شب سال باشی.
راستی پاییز هم تمام شد.حیف! امسال هم گذشت و من هنوز درگیر شمردن جوجه های سال های پیشم.کاش دوام بیاورند جوجه هایم تا بالاخره روزی شمرده شوند.
آمدن پاییز را باور نکردم و حالا رفتنش را باور نمیکنم.چه قدر زود داریم عبور میکنیم.کاش فرصت بود که ثانیه ای دلم را به طبیعت بدهم و همسفر شوم با نسیم. افسوس! زود دارد دیر می شود.
+ نوشته شده در پنجشنبه سی ام آذر 1385ساعت 18:24 توسط مریم کاظمی |
گاهی اوقات چقدر احساس سوزش می کند گونه هایم از گرمی نفس های مرگ. امروز تازه فهمیدم مرگ آنقدر ها هم از من دور نیست، وقتی که پایش را گذاشت در مدرسه ی ما، دست دوستمان را گرفت و برای همیشه، او را با خودش برد و ما را تا ساعتها بهت زده کرد و مغموم رها کرد. هیچ کس نمی دانست باید گریه کند از دوریش و یا شاد باشد ازرهاییش.
+ نوشته شده در سه شنبه بیست و یکم آذر 1385ساعت 19:9 توسط مریم کاظمی |
نميتوانم ننويسم.تو را به خدا يكي اين حرف را به دنيايم بفهماند.افسار ذهنم از دستم خارج شده است و گاهي اوقات انقدر ذهنم سرشار از لغات و واژه ها ميشود كه احساس ميكنم اگر بر روي كاغذ خاليشان نكنم ذهنم منفجر ميشود . من نگران آينده ام.كاش يك نفر پيدا ميشد كه كمكم كند. وجودم، در درون حسرت روزي بهاري كنج دنياها نشسته. و زندان دو دستم، در بروي زانوان خسته و بي ادعاي من، بدون قفل بسته. و شب ، بر ادعاي روشن پرواز، راه را بسته. و چشمانم ، شكسته. شمار قصه هاي هر شب تارم، از هزارو يك شب و افسانه ي نا مردميها هم، و من تسليم روياي سياه آسمان گشتم. و مهر قرمز و ممنوع خاموشي، به لب هايم نشسته. و پاهايم شكسته. خدايا! راه را بستي، و پاهايم شكستي، و چشمانم به تاريكي گشودي و صدايم را در اعماق نياز روشن فرياد، بستي. و وقتي آخرين لبخند شيرين بر لبم پژمرد، مرا در كنج خاموشي شكستي، خدايا! دست خوش ! زيبا صدايم را درون آسمان كشتي. خدايا! آفرين! راحت وجودم را شكستي. دوستان تو را به خدا نصيحتم نكنيد و نترسانيدم از عاقبت حرف هايم .شعر، شعار شاعر است.شعر من هم شعار من. همه ي ما داريم هر روز،هر لحظه و هر ثانيه شعار ميدهيم.بگذاريد شعار من به اين شكل باشد.
پرتو خورشيد شب هاي سياهم را ،
به سوي حسرت و رنج نگاه شب،
گذشته.
ولي افسوس! چشمم را نبستي.
+ نوشته شده در پنجشنبه شانزدهم آذر 1385ساعت 18:39 توسط مریم کاظمی |
آمد و روبرويم نشست.در چشمهايم نگاه كرد.دستهايم را در دستهايش گرفت و گونه هاي اشك آلودم را بوسيد.وبا لبخندي تمام غمهايم را برد.
آري!خدا به ديدنم آمده بود.
+ نوشته شده در سه شنبه چهاردهم آذر 1385ساعت 14:34 توسط مریم کاظمی |
باد هي برايم سوغاتي مي آورد و هي دلم را ميشكند و مي بردش با خودش.كارهاي باد هم عجيب هست ها!
باد آمد،
و او را با خودش آورد.
نشاندش روبرويم،
روبروي چشم هاي تيره و تارم.
و او از قصه ي گرداب و دريا خواند.
و از آواز شب ها خواند.
و او آمد،
برايم از گذار از ناگذر ها خواند.
نشست او روبرويم،
از شب سرد چمن ها خواند.
سرم را روي دامانش ،
به مهماني گلها برد.
و دستم را ميان دستهايش،
به اوج آسمانها برد.
و باد آمد،
و او را برد.
و من ماندم
و او رفت و
مرا در عمق تاريكي
به ظلمت ها سپردم.
و او رفت از ميان شب،
و من مردم.
+ نوشته شده در چهارشنبه هشتم آذر 1385ساعت 14:44 توسط مریم کاظمی |
من بودم و خياباني شلوغ.بلواي دست فروشان بود و هياهوي جمعيت اوهم بود و او بود و باز هم او بود. صداي گرم او بود و دستان سرد من . و توهم هاي گنگ آزاردهنده.اعتراف چه قدر سخت است ولي دوست داشتني بود آن شب . كابوس تاريخ و يك دفتر، و خودكاري به رنگ شب، و قلبي غرق در پرواز، و دستي بي سبب لرزان، و چشمي همچو قايق غرق در رودي پر از طغيان. و راهي بسته و بن بست، سكوت سرد خورشيد و ، نگاهي پست. حقيقت هاي بي پايان، براي مردن انسان، براي خواندن آواز ، از آزادي و طغيان. و جسمي شاد، و راهي سبز، و ذهني باز، و قلبي غرق در پرواز و دنيايي پر از قصه و پروازي بدون بال، همان دفتر، همان خودكار، توهم هاي بي پايان، براي ماندن انسان، براي خواندن آواز، براي جنبش و طغيان. و جسمي سرد، و روحي در دل آواز در پرواز. و مردي مُرد. و آتشخانه اي افسرد. و گنجشكي كه از آغاز، به فكر مرگ پايان بود. و انساني كه از اول، به فكر قتل انسان بود. و انساني كه حيوان وار، به فكر كشتن آواز انسان بود. و من بودم و ما بوديم و آدم بود و حوا بود. و قابيلان، و هابيلي كه بي جان بود، چرا كه فكر دوري از خداي پوچ آنان بود. و رويايي كه از اول چونان كابوس، سرشار از غريبان بود، و من بودم و ما بوديم و انسان بود و پايان بود.
+ نوشته شده در یکشنبه بیست و هشتم آبان 1385ساعت 15:32 توسط مریم کاظمی |
بر زمينه ي سربي صبح
سوار
خاموش ايستاده است
و يال بلند اسبش در باد
پريشان ميشود.
خدايا خدايا
سواران نبايد ايستاده باشند
هنگامي كه
حادثه اخطار مي شود.
كنار پرچين سوخته
دختر
خاموش ايستاده است
و دامن نازكش در باد
تكان ميخورد .
خدايا خدايا
دختران نبايد خاموش بمانند
هنگامي كه مردان
نوميد و خسته
پير ميشوند.
آمار بازدیدکنندگان
افراد آنلاين:
تعداد بازديدها:
